Protected: 2018

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Advertisements

My wishes for 2018

I would like to wish everybody a wonderful 2018 with lots of health, love, happiness and work. Appreciate more, open doors, build bridges, judge less, love more, share your time and talents with others, listen. Respect differences and others. Sallow your pride when possible and burn bridges when needed. But first of all, LOVE YOURSELF and know that you are important. You may not recognize it but for some people YOU are the World!

For my part, I will visit the people that I love and that are important to me. December brought me something I thought it was lost forever (I will tell you more later in 2018). I will continue to travel and to invest in my beautiful children, they are my everything. They are beautiful, they challenge my patience, they are wonderful young adults and ready for life but they will always be my babies and I love them with all my heart. Sometimes we have our issues but they are my reason to live, my source of love and my pride. I want the best for them and I want them to be happy and proud of themselves.

Dankwoord

Ja ik klaag over sirenes, ja ik hou van stilte maar vandaag wil ik aan al de hulpdiensten bedanken omdat ze er voor ons zijn wanneer we ze nodig hebben. Ik wil bedanken aan de sympathieke politie agenten die hun werk met passie en toewijding doen, aan de dokters, verplegers, apothekers, vrijwilligers en administratief personeel die er altijd voor ons is. Aan de mensen die met een glimlach op straat lopen, aan de mensen die altijd klaar staan om andere te helpen. Bedankt om het verschil in ons leven te maken en ons alles gemakkelijker te maken. Ik wil ook aan de mensen bedanken die hun deur openstellen voor mensen die zich alleen voelen, die geen familie hebben of die gewoon met iemand willen praten.
Ik wens ieder van jullie een gelukkig 2018 en nogmaals bedankt voor jullie inzet.

Tradições e boa educação precisam-se

Quando eu era pequeno as pessoas visitavam-se ou telefonavam para dar os “parabéns” nos aniversários. Será que hoje em dia isso caiu em desuso e o que conta são mensagens no Facebook ou no Whatsapp? Todos se queixam da desumanização nos contactos pessoais mas ninguém quer dar ou está na disposição de dar a volta a isso. Um enorme agradecimento ao meu irmão e à minha filha mais velha pelos telefonemas, ao menos dois insistem em mantém a tradição.

Last day at work

Today is my last day at work at Amma Insurances in Brussels. It was a short-term mission and I enjoyed a lot the time I spent there. The job was very interesting, I learned a lot and the colleagues and managers were the best I ever had. Leaving Amma is like leaving a home where I was very happy and where I wanted to stay. Life doesn’t go as we plan but this experience was one of the best in my life. I will miss my time here and Amma is the proof that we can be at work and enjoy ourselves while doing our best to serve customers.

A arte de ser sábio consiste em ignorar com inteligência

Sábio não é aquele que acumula muitos conhecimentos e experiências, e sim aquele que sabe usar de forma eficaz cada coisa aprendida, e além disso é capaz de ignorar tudo aquilo que não é útil, que não lhe permite crescer para avançar como pessoa.

Viver é, no fim das contas, economizar e saber o que é importante. Agora, parece que a maioria de nós não aplica esta simples regra: segundo um estudo realizado pela Universidade de Harvard, as pessoas têm uma capacidade surpreendente de concentrar a sua atenção em coisas que “não estão acontecendo”. Isto é, nos preocupamos com aspectos que não são importantes, minando a nossa própria capacidade de sermos felizes no “aqui e agora”.

A primeira regra da vida nos indica que a pessoa mais sábia é aquela que sabe ser feliz e que é capaz de eliminar da sua existência tudo aquilo que lhe faz mal ou que não é útil.

A arte de saber ignorar não é nada fácil de aplicar em nosso dia a dia. Isso se deve ao fato de que ignorar supõe, muitas vezes, nos afastarmos de certas situações e inclusive de certas pessoas. Portanto, estamos frente a um ato de autêntica valentia, que vem precedido sempre de uma avaliação inteligente.

Ignorar é aprender a priorizar

Ser feliz é a arte da escolha pessoal. Podemos ter sorte em um dado momento, mas na maioria das vezes a felicidade vai depender de nós mesmos e das decisões que tomarmos.

Para isso, é necessário adquirir uma perspectiva não apenas mais positiva das coisas, como também mais realista, onde o autoconhecimento e a autoestima sempre serão fundamentais.

A vida é muito curta para nos alimentarmos de amarguras e de frustrações: descarregue as suas lágrimas, ignore as críticas e rodeie-se daqueles com quem você se importa e que acrescentem algo para você de verdade.

Como aprender a estabelecer prioridades

Para aprender a estabelecer prioridades é preciso dar a cada coisa que nos rodeia o seu autêntico valor. Não o que pode ter de forma objetiva, e sim o que pode acumular em função das nossas necessidades e desejos. Para isso, é preciso seguir estas dimensões.

Se para você é difícil escolher entre o que é importante e o que não é, é porque você tem um conflito interno entre as coisas que você quer e as que você sabe que lhe convêm.

Existe o medo de “ficar mal”, “ferir” ou inclusive de agir de uma forma diferente de como os outros esperam se nos atrevermos a quebrar vínculos.

Quanto maior o nível de estresse e ansiedade, mais difícil será estabelecer prioridades. Portanto, reflita sobre quais situações e quais pessoas têm valor real para você em momentos de calma pessoal, quando você se achar mais equilibrado e relaxado.

Pense naquilo que é importante para você e não para os outros; não tema as críticas alheias ou o que possam pensar em função das decisões que você quer tomar.
Entenda que priorizar não é apenas ignorar o que nos prejudica, é reorganizar a vida para encontrar espaços próprios para ser feliz.
menina-com-coruja

Ignorar certas pessoas também é saudável

Segundo um trabalho interessante publicado na revista Live Science, os relacionamentos pessoais que causam estresse ou sofrimento afetam a nossa saúde mental. Experimentamos um aumento do cortisol no sangue e na pressão arterial, a ponto de aumentar o risco de sofrermos problemas cardíacos severos. Não vale a pena.

Aprender a ignorar quem não nos acrescenta nada

Não se trata de brigar, nem de usar ultimatos ou chantagens. Saber ignorar é uma arte que pode ser realizada com elegância e sem chegar a extremos desnecessários. Para isso, tenha em mente estes aspectos para refletir.

Não se preocupe com o que você não pode mudar: aceite que esse familiar continuará tendo essa atitude fechada, que o seu colega de trabalho vai continuar sendo intrometido. Deixe de acumular emoções negativas como raiva ou a frustração e limite-se a aceitá-los do jeito que são.

Ignore críticas alheias enquanto você aumenta a sua própria confiança. É muito provável que, na hora em que você decidir tomar distância de quem não interessa, apareça a rejeição. Entenda que as críticas não definem você, elas não são você. Fortaleça a sua autoestima e saboreie cada passo que você dá em liberdade, longe de quem o prejudica. É um triunfo pessoal.

Quando a ajuda é uma atitude interessada: é importante aprender a discriminar essas atitudes de supostos altruísmos. Há quem repita sem parar essa expressão de “eu faço tudo por você, para mim você é o mais importante”, quando na verdade a balança desse relacionamento sempre pende para um lado que não é o seu. Nunca existe o equilíbrio.

Quanto mais leve, melhor. Na vida, vale a pena contar com “pessoas” e não acumular “gente”, portanto, priorize e avance leve: leve de aborrecimentos, raiva, frustrações e principalmente de pessoas que, longe de valer a alegria, só valem penas e distâncias.

A arte de ser sábio é compreender quais vínculos é melhor deixar de alimentar sem ter nenhum peso na consciência por ter dito “não” a quem jamais se preocupou em dizer “sim”.

TEXTO DE Valéria Amado
FONTE A Mente é Maravilhosa

Reflexões

Hoje apareceu esta reflexão no meu Facebook. Não sei quem é o autor mas subscrevo-a na sua totalidade:

” É preciso exercitar a capacidade de admirar o outro, enxergando nele qualidades, entendendo que somos humanos e, portanto, imperfeitos. Somente assim poderemos ver além das aparências, pois é justamente aquilo que não se vê com os olhos que torna as pessoas especiais.

Não adianta querermos fugir aos olhos alheios, eles sempre estarão ali, à espreita, para nos julgar e, na maioria das vezes, condenar, assim que cometemos algum deslize, seja em casa, seja no trabalho, ou entre amigos. Parece fazer parte da natureza humana a tendência de apontar as falhas das pessoas aos quatro ventos, ignorando tudo o que elas possuem de positivo.

Da mesma forma, costumamos supervalorizar aquilo de que não gostamos em nós mesmos, ao passo que nos esquecemos de prestar atenção em nossas qualidades, o que acaba contribuindo ao desequilíbrio de nossa autoestima. Tomamos como parâmetro os modelos de perfeição estética que inundam a mídia, afastando-nos da necessidade de regarmos a nossa essência com os valores éticos e morais que devem nos sustentar.

Exactamente porque a sociedade cada vez mais se encontra atrelada ao consumismo, ao culto à forma física e à necessidade de visibilidade social, a superficialidade se torna a tónica que permeia todos os aspectos de nossas vidas. Quanto mais se vislumbra o exterior, menos se enxerga o interior, aquilo que os olhos não vêem, mas que é essencial nas relações humanas: o que cada um possui dentro de si.

Onde impera a futilidade, destaca-se a inveja, pois aí não há como entender que cada pessoa possui aquilo de que é merecedora, ou seja, iremos querer ter aquele tanto de forma igual, ou então que o outro perca o que possui. Quando nos descuidamos de nossa essência, diminuímos nossa capacidade de admirar as conquistas alheias e de tentar chegar até ali apartir de nossos esforços, pois o imediatismo impera.”

Enkele Vlaamse normen en waarden

Als ik jong ben dan is alles gratis en wordt er goed voor mij gezorgd. Door iedereen. Gepensioneerden, werklozen, zieken en ja, zelfs mensen zonder kinderen dragen af voor mij. Als ik echter volwassen ben wil ik zelf niets liever dan minder afdragen. Ik kijk immers vooral naar mezelf en ben belangrijker dan wie dan ook. Dat betekent vanzelfsprekend dat mijn geld voor mij moet zijn. Twintig jaar de lusten maar liefst zo weinig mogelijk lasten lijkt mij een te verdedigen motto te zijn.

Als ik op café iets wil bestellen aan de toog, dan kijk ik niet of er reeds andere mensen voor mij aan het wachten waren. Ik sta daar immers altijd alleen, hoe druk het ook is. Dit is mijn wereld. Mijn strijdtoneel. Eens de barman zijn gezicht vertoond roep ik zo hard ik kan omdat ik eerst wil zijn en denk: “Fuck die anderen die staan te wachten. Losers zijn het!”

Als ik de tram moet halen bestaat the cue voor mij niet. Ik manoeuvreer mij tussen de mensenmassa, als het moet zelfs met wat trekken en duwen, om zo ver mogelijk op het perron te gaan staan. Zo dicht mogelijk bij de stopplaats van de tram. Want dat is mijn plaats! Als de deuren opengaan wacht ik niet op de mensen die af de tram willen. Neen! Ik ga als een speer en duw met veel plezier enkele mensen opzij in de strijd om een plaatsje te bemachtigen. Hét plaatsje zelfs, want ik zit altijd op de beste plaats in de tram.

Mijn eerste doel is één van de eenmanszitjes proberen veroveren. Zijn die echter allemaal bezet dan plaats ik mij op het uiteinde van een tweezit, omdat ik weet dat het anderen veelal de moed ontbreekt om te vragen of ze plaats mogen nemen naast mij. Als ik een handtas of dergelijke bij me heb dan plaats ik die ostentatief naast mij zodat het voor iedereen duidelijk is dat die tweezit van mij is. En van mij alleen! Is er echter geen plaats meer en moet ik blijven rechtstaan dan kijk ik gefrustreerd naar de persoon die aan de buitenkant van een tweezit zit. Al dan niet vergezeld van een handtas of iets dergelijks. “Wat een klootzak”, denk ik dan.

Als er ouderen de tram komen opgestapt loer ik snel op mijn smartphone want opstaan voor een ander? Dat nooit! Als mijn eindhalte in het vizier komt dan probeer ik zo lang mogelijk niet te bellen. En als een ander, vroeger dan mij, op het belletje duwt dan denk ik: “Yes, gewonnen!” Ik begeef me vervolgens naar de uitgang en geef commentaar op al die onbeleefde mensen die al willen opstappen terwijl ik er nog uit moet.

De roltrap brengt mij naar het volgende strijdtoneel: de straat. Zelfs als ik als enige over de Meir wandel in Antwerpen zal ik mij automatisch in de baan van de eerste de beste tegenstrever begeven. Ik kijk, oriënteer mezelf, stippel mijn traject gedetailleerd uit om te kijken wie er hier de sterkste is. Geen denken aan dat ik opzij zal gaan! Als de schouders elkaar raken denk ik: “Wat een klootzak.” Of: “Toch niet verloren. Loser!”

Als we met twee wandelen op het trottoir, en er komt een tegenligger aangewandeld dan is het absoluut verboden om even achter elkaar te gaan wandelen om die tegenligger alzo een vrije doorgang aan te bieden. En met hoe meer we zijn hoe verder we hen de straat op kunnen duwen. Als ik alleen wandel en ik zie twee tegenliggers komen aanwandelen dan denk ik: “Niet met mij klootzakken.” Kop in kas versnel ik mijn tempo, tot de schouders elkaar raken. “Hoe is het toch mogelijk dat die niet even achter elkaar wandelen”, vraag ik mij dan af.

In de wagen kunnen zwakkere weggebruikers mij gestolen worden. Zij zijn immers de zwakkeren op dat moment. Stoppen voor een voetganger die nog op het trottoir staat? Ben je gek! Wie heeft ooit die regel bedacht? En een fietser laten oversteken, daar doen we al helemaal niet aan mee.

Als fietser doe ik niet liever dan door het rood rijden. En ik foeter als anderen dat niet gemerkt hebben. En fietsen we met twee dan bezetten we geheid de halve straat. De wagenbestuurders achter ons moeten maar wachten. Voor even evolueer ik via het aantal naar de sterkere weggebruiker. En de klootzak in de vierwieler zal dat geweten hebben. Fietsen we in groep dan is de volledige baan van ons. Eender waar, eender wanneer. Het getal wint altijd!

Kom ik terug van een feestje en neem ik het openbaar vervoer dan zing ik liedjes uit volle borst want mijn medereizigers vinden dat natuurlijk fijn. Mijn zangkunsten versterk ik door met veel plezier ritmisch op de ruiten of het plafond te kloppen. Als de dag nadien enkele jongeren lawaai maken op diezelfde verbinding dan werp ik hen een kwade blik toe en schuddebol mijn hoofd zodat mijn medepassagiers duidelijk zien dat ik zulks gedraag niet tolereer.

Als ik ergens geholpen moet worden en er zit wat vertraging op, in een supermarkt of een ziekenhuis, dan is het mijn taak om dat eens goed in te wrijven bij de kassière of onthaalmedewerkster van dienst. Die hebben immers geen goesting om te werken. Luiaarden zijn het!

Ik vind het absoluut niet kunnen dat sommige mensen nog steeds geen Nederlands spreken maar heb zelf nog nooit één woord gezegd tegen mijn Marokkaanse buurman. Mijn allochtone vriend is gelukkig altijd dé uitzondering. Al die anderen zijn wél slecht en omdat ik een allochtone vriend heb mag ik dat ook zeggen!

Kom ik te laat op een show is dat niet getreurd. Ik doe alsof er niemand anders aanwezig is en murw mij door de mensenmassa door. Kom ik iemand tegen die kleiner is dan mij dan stop ik, en blokkeer vervolgens hun zicht op het gebeuren. Zolang ik maar kan zien wat er aan het gebeuren is! Als vervolgens de show toch niet is wat ik verwachtte dan begin ik luidop te praten, want als ik het niet interessant vind dat kan de rest dat ook niet vinden.

Ik, ik, ik… heb geen normen en waarden, enkel mijn normen en waarden.

Afsluitend nog enkele normen en waarden van onze politiekers.

Mijn belangrijkste taak als politieker is voor mezelf zorgen. Zoveel mogelijk graaien en zo weinig mogelijk verandering realiseren op het politieke toneel. Tenzij het is om nog beter voor mezelf te kunnen zorgen. Ik moet de mensen desinfomeren. Beliegen en bedriegen ook. En zoveel mogelijk met mijn bakkes in de media verschijnen. Zelfs als wat ik verkondig compleet fout is. Ik zeg de dag erna wel dat het fout was. Of nee, ik laat het iemand anders zeggen. Ik ben immers verkozen en dus doe ik wat ik wil. Dat heet verantwoordelijkheid nemen, en als dat niet pakt steek ik het wel op onze Vlaamse normen en waarden.

Godverdomme, wat zou ik graag ergens wonen waar er echt nog normen en waarden zijn!

Bron: Sven Naessens