Verontwaardiging

De passiviteit van de mens stoort mij, het laten gaan, het niet proberen om van deze Wereld een beter plaats van te maken. Het presteren op het werk heeft de fundamentele normen en waarden van het gezin overgenomen, het tijdelijke plezier is wat telt. Waarom zegt niemand of doen zo weinig mensen iets als we armen rondom ons zien, mensen die ons hulp of steun nodig hebben? Waarom gaat de wereld in de richting van de cultuur van de ik en vergeten wij de WIJ? Wij zien “tante Maggie” tegen de basis regels van het medisch begrip ingaan en we zijn alleen “boos”, we reageren met een “like”en voilà, wij zijn van de kous af. Waarom beginnen we niet op straat te komen en zeggen dat het genoeg geweest is? Mensen geloven niet meer in God maar knielen voor de nieuwe goden: geld, egoïsme, plezier en het “wij leven maar een keer” syndroom.
 
Ik kreeg voldoening toen ik mijn ouders zag struikelen om tot het einde van de maand te geraken (dat heeft mij geleerd dat sparen belangrijk is en dat dingen niet vanzelfsprekend zijn), sparen om aan ons een nieuwe fiets te geven, die t-shirt die we wilden en die zo cool, zo in was. Als ik jarig was en kreeg een bic met 4 kleuren was ik oh zo blij. Ik haat deze cultuur van status, merkkledij, van de dure dingen die mensen kopen om aan de andere te laten zien dat ze het aankunnen. Het paraderen maakt mij ziek en ik draai mijn hoofd in de andere richting om om geen deel te nemen aan deze cultuur van non-sense.
 
Ik reis om andere culturen te ontmoeten, om andere mensen te leren kennen. Polen en Letland hebben een speciale plaats in mijn hart. Toen ik over Servië richting Bulgarije vloog, dacht ik aan de jaren 90 en aan de duizenden bommen die op dat mooie land geworpen werden en zo veel slachtoffers hebben gemaakt. Ik dacht aan een Servische vriendin en aan alles wat ze vertelde. Aan de pijn van de slachtoffers van de oorlog in de toenmalige Jugoslavië. Ik dacht aan de vluchtelingen van toen, aan de bouwers van vandaag en aan de mensen die daar wonen en die in vrede proberen te leven en een nieuw toekomst proberen op te bouwen. Als ik naar Polen ga, denk ik aan de tragische geschiedenis en aan alles wat ze hebben meegemaakt. Verdeeld door Pruissen, Oostenrijk en Rusland, de Duitse bezetting, alle moorden, de holocaust van de Joden, de uitroeien van de Polen door Stalin, de onderdrukking onder de communisten en aan hun strijd voor democratie. Als ik naar de nieuwe naties van Litouwen en Letland ga, denk ik niet alleen aan hun strijd om onafhankelijk te worden maar aan de eeuwenlang bezetting door Rusland, aan de onafhankelijkheid, aan de eerste Sovjet bezetting, de Duitse bevrijding en opnieuw aan de brutale Sovjet bezetting die tot 1991 geduurd heeft. Aan alle mensen die naar Siberië gedeporteerd werden, aan de mensen die vreemde in eigen land waren, slaven. En dit terwijl zo veel mensen naar de Zon gaan en alleen aan hun eigen plezier, aan de selfies, aan de mooie hotel en aan lekker eten denken.
 
Belgen hebben zo een mooi hart, waarom laten we dat niet zien?

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s